آيا اين عشق است؟

هر کس از عشق تصويري در ذهن خود دارد.
مي گويند عشق يعني تفاهم، از خود گذشتن، دوست داشتن زياد از حد، سرسپردن، آزادي.
مي گويند گل عشق در يک لحظه مي رويد. در يک لحظه هم بود که دلم تپيد.فقط با يک نگاه. به سرعت يک پلک زدن. انگار کس ديگري مرا کنترل مي کرد، خشک شده بودم.قدرتي نداشتم.دور و برم خالي از آدم شد. فقط برق چشمانم را در نگاهش مي ديدم. مي خواستم به خود بيايم ولي نمي شد، فقط ايستاده بودم، درست مثل برق گرفته ها.
تنها منتظر يک لبخندش بودم، لبخند زد ولي لبخندم را خشک کرد. برايم شمع روشن کرد ولي دلم را در آن سوزاند.
برايم شعر خواند ولي آهسته خواند. سعي کردم بشنوم ولي انگار لب مي زد. صدايش صدايم را خاموش کرد. انگار زبانم را قورت داده بودم. دلم سنگين شده بود و گلويم خشک. دلم بدجوري لج کرده بود، به حالم مي خنديد و از همه چيز لذت مي برد. نگاهم مي کرد و لبخند مي زد، ولي رفت. چشمانش پر از غم بود وگونه هايش خيس. آرام آرام دور مي شد و نگاهش را از من بر نمي داشت ولي رفت. نمي دانستم آن لحظه را چه بنامم.
کافه شلوغ تر شده بود. مرد جواني گل سرخي جلويم گذاشت، چقدر آشنا به نظرم آمد. به آرامي همان لحظه از کافه بيرون رفت. نفهميدم چطور خودم را به او رساندم. گفتم:
آقا گلتون يادتون رفت.
با تمام دلتنگي ها سرم را روي شانه ي باران گذاشتم.فقط نوازشم کرد
.
غم آزادگي دارم، به تن دلبستگي تا کي
به من بخشيده دل سنگي، شکستنهاي پي در پي
از آوار شب و دشنه، چکد از قلب من خوناب
که مي بينم من عاشق، چه ماري خفته در محراب

تقديم به ندا و نيمروش